Selbsthilfegruppe für Alkoholabhängige, deren Partner und Angehörige
Zwee Frösche reesten a de Walt.
Se huppten munter rim.
Se koam uf an Bauernhof;
durt gings’n sihre schlimm.
Se fieln a ee Butterfoaß
-plums- rei an Soahnebraus!
De Wand woar huuch, de Wand woar steil;
se kunnten ne mih raus.
Nu schwoamm se an Rohme rim,
verzweifelt, har und hie!
Doas hoat’n aber nischt genutzt.
Do woar kee Auswaig mih.
Dar eene meent: “Doas hurt mer uff!
Doas Rudern hoat kenn Zweck!”
Ar machte oalle Viere breet,
ging unter und woar weg.
Dar ander denkt: "Su dumm bie’ch ne!
Doas wär doch wull gelacht!"
Ar ruderte und ruderte
Und schwoamm de ganze Nacht.
Und wie dr ander Murgen koam,
do hutt’r festen Grund,
do soaß’r uf dr Butter druf,
woar munter und gesund!
Nu ja – su giht’s uns aben o!
Mir müssen’s oack verstihn!
Ne uffgehurrt! Ne schloapp gemacht!
Mir wulln ne untergihn!
Ock oarbeiten und rudern heeßt’s
-und wenn ees moanchmal schwitzt-
su lange, bis ees Sieger is
und uf dr Butter sitzt!
Hermann Klippel (nach einer alten Fabel)